Lately, I have been thinking about sharing with you my own truth, but I kept postponing it. When I got asked by Blurred Magazine for a summer photo for the feature they were having about the foundation ”Make a wish” for kids with cancer, I couldn’t deny. This is always a “sensitive” subject. Then I said maybe this is the right time.

It was winter back to when I was a student, while these beautiful years, where because of a simple routine test, I was diagnosed with thyroid cancer. You know, I still can’t remember the exact days or even year of when that happened, I only remember I was a student. It’s been years and when they ask me I don’t even ask my mum when it was exactly.

I have memories of everything moving so fast. I could tell by the expressions of the doctor, he was definite it was malignant, the expressions of my mum while she was with me. The doctor said that it should be immediately removed but also mentioned it wasn’t going to be very painful and chemo free. I couldn’t comprehend what exactly I was going through. I remember though, that somewhere I found strength and positive energy and I said I have to fight this, there is no other way. Crying over it wasn’t the solution. Going to the surgery room, I recall the image of me smiling and being positive. For that and everything that followed.

I am still saying that it was the most positive period of my life and even though therapy gave me a hard time it also changed me. Everybody says, I am full of positive energy and always smiling and the truth is I wasn’t always like that. It happened after this incident. It doesn’t matter if I don’t remember dates or days. I will always remember how many good doctors I had and still have in the clinic. To have as a duty when I am there to be smiley and polite. And when I see people there, fighting with this damned sickness, to thank God for the strength he’s given me and these people to put up with this fight. I sometimes wonder why did this happen to me during my happiest time, but then I think of all these children going through it and why they had to during such a young

Before 2 months, I closed 30 and while growing older I realize by the day the importance of health. It’s our most precious possession, so let us love and respect a bit more our life and our selves. Everybody has strength hidden inside of them. The only memory I want to keep in the end, is that invisible power and positive energy which found me and I held on to it, changing me as a human. It was a life lesson, I guess.

This is my truth and what I wanted to share with you. ALWAYS remember to smile and think that everything happens for a reason!


 Το σκεφτόμουν καιρό να σας μιλήσω για την δική μου αλήθεια αλλά συνέχεια το ανέβαλλα. Όταν μου ζήτησαν από το περιοδικό Blurred να στείλω καλοκαιρινή φωτογραφία για το αφιέρωμα που θα έκαναν για τον σύλλογο “Ένα όνειρο μια ευχή” για τα παιδιά με καρκίνο δεν μπορούσα να αρνηθώ. Αυτό το “θέμα” ήταν και θα είναι πάντα ευαίσθητο. Και τότε είπα ίσως τώρα ήταν η σωστή στιγμή.

Ήταν χειμώνας τότε που σπούδαζα, τα όμορφα χρόνια των σπουδών μου που για μια απλή εξέταση διαγνώστηκα με καρκίνο στον θυροειδή. Ξέρετε δεν θυμάμαι ακριβώς ημερομηνίες ούτε καν χρονολογία απλά θυμάμαι σπούδαζα. Πέρασαν χρόνια και πάντα όταν με ρωτάνε πότε δεν θυμάμαι και δεν ρωτάω καν την μαμά μου.

Θυμάμαι μόνο ότι έπρεπε να γίνουν όλα βιαστικά. Το βλέμμα του γιατρού που ήταν σίγουρος ότι ήταν κακοήθης, το βλέμμα της μαμάς μου, γιατί αυτή ήταν μαζί μου. Τα λόγια του γιατρού ότι πρέπει να γίνει άμεσα αφαίρεση αλλά και το ότι είναι καρκίνος όχι τόσο επώδυνος, χωρίς χημοθεραπείες. Εγώ δεν το είχα συνειδητοποιήσει ούτε ακόμη ότι το πέρασα και εγώ. Απλά θυμάμαι ότι βρήκα μια δύναμη και μια θετικότητα και είπα σίγα θα το αντιμετωπίσω άλλη λύση δεν υπάρχει. Κλάματα δεν χωρούσαν. Και θυμάμαι ότι όταν έμπαινα στο χειρουργείο χαμογελούσα και ήμουν θετική. Και σε όσα είχαν ακολούθησαν. Έχω να το λέω ήταν η πιο θετική περιόδος στην ζωή μου και ας με δυσκόλεψε η θεραπεία εγώ άλλαξα. Τόσο θετική γεμάτη ενέργεια και χαμόγελο, όπως λένε πολλοί ότι είμαι σαν άνθρωπος, από τότε έγινα δεν ήταν από μικρή. Και ας μην θυμάμαι ημερομηνίες ημέρες.

Έχω να θυμάμαι για το πόσους καλούς γιατρούς είχα και έχω στο “Ογκολογικό Kέντρο” της Τράπεζας Κύπρου. Που για μένα είναι υποχρέωση όσο θα ζω και θα πηγαίνω εκεί να μπαίνω και να είμαι χαμογελαστή και ευγενική και όσο βλέπω τους συνανθρώπους μου να παλεύουν γι’ αυτή την “άτιμη” αρρώστια να λέω από μέσα μου Σ’ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΘΕΕ ΜΟΥ που με βοήθησες και να δίνεις δύναμη σε αυτούς τους ανθρώπους που παλεύουν και στους ανθρώπους που είναι δίπλα τους. Και εγώ έλεγα γιατί μου έτυχε και ειδικά στα πιο όμορφα χρόνια τα φοιτητικά και τώρα μερικές φορές ακόμη το λέω αλλά μετά σκέφτομαι αυτά τα μικρά παιδιά και λέω αυτά τι χρωστάνε και βασανίζονται σε αυτή την αθώα ηλικία.

Πριν 2 μήνες έκλεισα τα 30 και όσο μεγαλώνω ξέρω ότι το πιο σημαντικό αγαθό είναι η υγεία μας. Το πιο πολύτιμο αγαθό γι’ αυτό ας αγαπάμε λίγο περισσότερο και να σεβόμαστε την ζωή μας, τον εαυτό μας. Όλοι μας έχουμε δύναμη μέσα μας. Εγώ το μόνο που θυμάμαι και μάλλον αυτό μόνο θέλω να θυμάμαι ήταν αυτή η αόρατη δύναμη και θετικότητα που με βρήκε και την κράτησα και που με άλλαξε σαν άνθρωπο. Μάλλον ήταν μάθημα ζωής.

Αυτή είναι η δική μου αλήθεια που ήθελα να την μοιραστώ μαζί σας. Να θυμάστε ΠΑΝΤΑ να χαμογελάτε και να σκέφτεστε ότι όλα γίνονται για κάποιο λόγο.


Bunny girl x

Posted by

Welcome to The Bunny Girl blog! Here you will get an insight into fashion and much more.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in: Logo

You are commenting using your account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s